ஆசிரியர்கள் தினம்

நான் பள்ளியில் படித்த காலத்தை மூன்று வகைப்படுத்தலாம். ஜில்,ஜங்,ஜக் அல்லது மேல்நிலைக்கல்வி, இடைநிலைக்கல்வி மற்றும் ஆரம்பக்கல்வி.  எட்டாம் வகுப்பு வரை தமிழ்வழிக்கல்வி இதில் என்னைப்பாதித்த ஆசிரியர்கள் சிலர், இந்த வரிசையில் நேர்மறையாகவும் எதிர்மறையாகவும் என்னைப்பாதித்தவர்களே உள்ளனர் மற்றபடி அதிக மதிப்பெண்னை எடுக்கவைத்தவர் எவரும் பெரிதாக இல்லை.  என்னால் மறக்க முடியாத ஆசிரியை எனக்கு இரண்டாம் வகுப்பு எடுத்த ஒருவர், அவர் பெயர் எனக்கு தெரியாது ஆனால் இன்றுவரை என் வாழ்வில் மறக்கத்துடிக்கும்,  வெறுக்கும் ஆசிரியை அவர். அப்படி என்ன  காரணம் இருக்கும் என நெனைக்கிறீங்களா?.  இடதுகை பழக்கம் உள்ள என்னை முட்டி முட்டியாக அடித்து வலது கையில் எழுத மாற்றியதே காரணம். ஒருவனை அவன் இயல்பிலிருந்து மாற்றி அதைத்தொடர கட்டாயப்படுத்தி இயல்பை மறக்கடிக்க வைப்பது என்னைப்பொறுத்தவரை மிகப்பெரிய குற்றம். மிகவும் கண்டிப்பான பள்ளி எனவே  வீட்டிலும் சொல்லாமல், வீட்டில் இடதுகையிலும் பள்ளியில் வலது கையிலும் எழுதி சமாளித்தேன். ஒரு கட்டத்தில் பள்ளியில் எழுத்து வேலை அதிகமாகவும் வீட்டில் குறைவாகவும் மாறிட பின்னர் மெதுவாக வீட்டிலும் வலதுகையில் எழுத ஆரம்பித்துவிட்டேன். வீட்டில் உள்ளவர்கள் கவனிக்கையில் காலம் கடந்துவிட்டது, என் கையெழுத்தும் மோசமாகி , எழுதும்வேகமும் குறைந்திருந்தது. இந்த ஆசிரியையே என்னில் மிகுந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவர்.

அடுத்து ஏழாம் வகுப்பில் அறிவியல் பாடம் எடுத்த பாபு வாத்தியார். சின்ன வயசு, கண்டிப்பானவர் ஆனால் நன்றாக படிக்கும் மாணவர்களிடம் கண்டிப்பு குறைவு. நான் அவரின் செல்லமான மாணவனாகவே இருந்தேன் அந்த ஒருநாள்வரை, எதுக்கோ வகுப்பு நேரத்தில் வெளியே சுற்றிவிட்டு வகுப்புக்கு ஓடி வருகையில் ஏதோ ஒரு பாடலை மனதில் பாடி தலையை ஆட்டி ஆடிக்கொண்டே சென்றேன், வேறொறு வகுப்பில் இருந்து இதை கவனித்த அவர் அடுத்த வகுப்பில் என்னை கூப்பிட்டு என்ன செய்தாய் என கேட்டார், இதில் கண்டிப்பு இல்லை. அவர் விளையாட்டாக கேட்டார் ஆனால் நான் ஒன்றுமே செய்யவில்லை என சாதித்தேன். இந்த பொய்தான் அவரின் கோவத்தை கூட்டியது, அவர் அடித்தது மனதை காயப்படுத்தியது ஆனால் அதைவிட அதன்பின் நான் அவரின் செல்ல மாணவனாக இல்லை. எட்டாவது வரை மட்டுமே அந்த பள்ளியில் படித்தேன்,அதுவரையில் அவரின் பழைய பாசத்தை, நம்பிக்கையை  பெற முடியவில்லை. ஒரு பொய் அதை மறைக்க முயன்று ஆசிரியரின் நம்பிக்கையை தொலைத்தேன். இதில் நான் கற்றுக்கொண்ட பாடம் மிகப்பெரியது.  அந்த பாடமும் மிக காலம் கடந்தே கற்றுக்கொண்டேன்,நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமானவர்களின் நட்பை இழப்பது கொடுமையானது. ஆசிரியர் தினத்தில் பிறந்த எனது தோழியின் நம்பிக்கையையும், நட்பையும் அதன் மூலம் மற்றும் சில நட்புகளையும்  எனது ஒரு தவறால் இழந்த
அந்த தருணத்தில் உணர்ந்தேன். மிகவும் தொய்ந்திருந்த காலகட்டம், நட்புகள் இல்லை, குழுவில் இருந்து விலக்குதல் அல்லது உதாசீனப்படுத்துதல் என அனுபவித்த காலம். ஒரு கட்டத்தில் வேலையை விட்டு சென்றுவிடலாம் என நினைக்க வைத்த காலம். ஆனால் பாபு வாத்தியார் மூலம் அனுபவித்ததை பல ஆண்டுகள் கழித்து பாடமாக கற்றுக்கொண்டேன்.

ஆறாம் வகுப்பில் இருந்தபோது தமிழ் வழி கல்வி கற்றதால்  மருத்துவக்கல்லூரியில் மிகவும் சிரமப்பட்ட என் அண்ணன் என்னை ஆங்கில வழி கல்வியில் சேர்த்துவிட சொன்னார். மிகவும் கோவப்பட்ட நான் அதுக்கு ஒத்துக்கவே இல்லை, வெட்டப்போற ஆட்ட கேட்டுகிட்டா வெட்றாங்க? நேரா நான் படித்த அதே பள்ளியின் மெட்ரிக்குலேசன் பிரிவில் கொண்டுபோய் விட்டனர். நல்ல வேலையாக அங்கு இருந்த தலைமை ஆசிரியர் என் விருப்பத்தை கேட்டார், எனக்கு விருப்பம் இல்லாததை உணர்ந்த அவர் என்னை சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை. என்னால் மறக்க முடியாத ஆசிரியர். பத்து நிமிடமே அவருடன் நான் செலவிட்ட நேரம் ஆனால் என்னால் மறக்க முடியாத ஆசிரியர்.

நான் எட்டாம் வகுப்பு செல்லும்போது ஆண்டு விடுமுறையை அப்புச்சி வீட்டில் கழித்துவிட்டு பள்ளிக்கு செல்ல சீருடையை அணிய போனால் அங்கு மெட்ரிக்குலேசன் சீருடை இருந்தது. அப்பாவிடவும் அண்ணனிடமும் மேலும் வெறுப்பு வந்தது. கல்லூரி  செல்லும்போது மிகவும் சிரமப்படவேண்டும் என கருதி அண்ணன் ஏற்பாட்டில் எல்லாம் நடந்திருந்தது. வேறு வழி இல்லாமல் புது பள்ளி சென்ற நான் பின்பு எனது பள்ளி நாட்களில் மறக்க முடியாத நாட்களாக அடுத்து வந்த மூன்று  வருடங்களையும் சொல்கிறேன்.  ஆசிரியர்களை பயத்துடன் அணுகாமல் நட்புடனும் அணுகலாம்  என கற்றுக்கொடுத்த விஜயக்குமார் மற்றும் சிற்றரசன் ஆசிரியர்களை மறக்க முடியாது. 

ஆங்கில வழி கல்வியில் திண்டாடிய என்னை வகுப்பிலேயே தேர்வு பேப்பரில் எழுத்துப்பிழை இல்லாத வார்த்தைகள் மொத்தம் ஐந்து அதிலும் முதல் மதிப்பெண் எடுத்த பையனின் பேப்பரில் மொத்த எழுத்துப்பிழை மூன்று என ஒப்பீட்டு என்னை மிகவும் சோர்வடைய, தன்னம்பிக்கை குறைய வைத்த சுலோக்ஷனா டீச்சர். அதை அந்த வகுப்புக்கு வெளியே அடுத்த வகுப்புக்காக காத்திருந்த லக்ஷ்மி டீச்சர் கேட்டுவிட்டு அடுத்த வகுப்பில் உள்ளே வந்தவுடன் என்னை எழுப்பினார், அவரே வகுப்பாசிரியையும் கூட. ஏற்கனவே அவமானப்பட்டு சோர்ந்திருத்த என்னை மறுபடியும் போன வருடம் எந்த பள்ளி எனக்கேட்டார், நான் இதே பள்ளியில் தமிழ் மீடியம் என்றேன். இந்த காலாண்டுத்தேர்வில் எத்தனை பாடத்தில் தோல்வி என கேட்டார், நான் அனைத்திலும் பாஸ் டீச்சர் என்றேன். இன்னொரு பையனை எழுப்பி எத்தனை பாடத்தில் பாஸ் என் கேட்டார். அவன் மூன்றில் பெயில் எனக்கூற, எப்போதில் இருந்து மெட்ரிக்குலேசன் பள்ளியில் படிக்கிறாய் என கேட்டார்.  அவன் சேர்ந்ததில் இருந்தே எனக்கூறினான். உடனே ஒரு பாடத்திலாவது பெயில் ஆன அனைவரையும் எழுந்து நிக்கவைத்த பின்னர், இந்த பையனை பாருங்கள் இவன் இதுவரை தமிழ்மீடியத்தில் இருந்து படித்து இந்த வருடம்தான் மெட்ரிகுலேசன் ஆனால் எல்லா பாடத்திலும் பாஸ் ஆனால் நீங்க முதலில் இருந்து படித்தும் இப்படி என ஒப்பீட்டார். இவனைப்போல் கடின உழைப்போடு  படியுங்கள் என்றார். இந்த ஒப்பீடும் தவறு என்றாலும் அன்றைய என் சோர்ந்த மன நிலைக்கு  மிகவும் தேவையாக இருந்தது, மிகுந்த தன்னிம்பிக்கையை கொடுத்தது. அதிலிருந்து கல்லூரி செல்லும்வரை நான் எந்த பாடத்திலும் பெயில் ஆகவில்லை. இந்த காலகட்டத்தில் என்னால் மறக்க முடியாத ஆசிரியர்கள் இவர்கள். இவர்களுடன்  என் அண்ணணையும் சேர்த்துக்கொள்வேன், அவர் அன்று எடுத்த முடிவே என்னை இந்த நிலைமையில் கொண்டு வந்துள்ளது.

மேல்நிலைக்கல்வியில் தமிழ் ஐயா கோவிந்தசாமி, பிசிக்ஸ் வாத்தியார் பசுபதி மற்றும் மேக்ஸ் டியூசென் MM மறக்க முடியாதவர்கள்.

என்னை சீர்படுத்தியவர்கள் மற்றும் நேர்படுத்தியவர்கள் இவர்களே. இவர்களில் யாரும் என்னை முதல் மதிப்பெண் எடுக்க வைக்கவில்லை, அவ்வாறு எடுக்க வைத்தவர்கள் என் நினைவிலும் இல்லை. வாழ்வில் மறக்கமுடியா பாடங்களை கற்றுக்கொடுத்த  இந்த ஆசிரியர்களை என்னால்  என்றுமே மறக்கமுடியாது.

கல்லூரி ஆசிரியர்களில்  சிலர் மட்டுமே அவர்களில் மயில்சாமி, சி.பெரியசாமி, மொஹிதீன், HOD ராமதாஸ், முதலாம் வருடம்
சி, சி ப்ளஸ் ப்ளஸ் எடுக்க  கல்லூரி முடித்து வந்து மூன்று மாதங்களே  பணியாற்றிய வினோதினி, எங்கள் பிரிவில் பணியாற்றிய ஒரே பெண் விரிவுரையாளர் செல்வி என  அவர்களில் பலரை நேர்மறையாகவும் சிலரை எதிர்மறையாகவும் நினைவில் வைத்துள்ளேன்.  என்னுடைய அதிர்ஷ்டம் மேல்நிலைக்கல்வி மற்றும் கல்லூரி இரண்டும் அரசாங்க பள்ளி மற்றும் கல்லூரி. மிகவும் தகுதி வாய்ந்த ஆசிரியர்கள், எதை கற்பிக்க வேண்டும், எதை நாங்களே கற்க வேண்டும் என தெரிந்து அவ்வாறே செய்தனர். இது எங்களால் யார் துணையும் இன்றி எதையும் செய்யலாம் எனும் துணிச்சலையும், தன்னம்பிக்கையையும் கொடுத்தது. மற்ற தனியார் கல்லூரி மாணவர்களை போல எதுக்கும் யாரையாவது எதிர்பார்த்து இல்லாமல் எங்களை நாங்களே பார்த்துக்கொள்ளும் நிலைக்கு கொண்டுவந்தனர். கல்லூரி விட்டு வெளியே வந்தபோது நான் அறிந்திருந்தது கல்லூரி எங்களை வெளிஉலகத்துக்கு தயார்படுத்தியிருந்தது.

இன்றுவரை ஒவ்வொரு நாளும் யாரோ ஒருவர் தெரிந்தோ தெரியாமலோ எனக்கு ஆசிரியராக பல பாடங்களை அதிலும் வாழ்க்கைப்பாடங்களை கற்றுக்கொடுத்துக்கொண்டே உள்ளனர். வாழ்க்கை உங்களுக்கு பாடம் எடுத்துக்கொண்டேதான் இருக்கும், அதில் இருந்து கற்றுக்கொள்வதும், பெற்றுக்கொள்வதும், ஏற்றுக்கொள்வதும் நம்மிடமே உள்ளது. இன்றைய தலைமுறையின் கற்றுக்கொள்ளும் ஆற்றல் பற்றி கொஞ்சம் பயமாகவே உள்ளது இருந்தும் அவர்களே இன்றைய சூப்பர் ஆசிரியர்கள்.

என்னை இந்த நிலைமைக்கு செதுக்கிய அனைத்து ஆசிரியர்களுக்கும் நன்றி. எழுத்துப்பிழை இருந்தாலும் மன்னிக்கவும்

கல்வி நமது நாட்டில்

கல்வி நமதுநாட்டில் வியாபாரம் ஆகி பல நாட்கள் ஆகின்றன
இவற்றின் விளைவுகளை நாம் என்றாவது நினைத்து பார்த்தூமா?
இந்திய சூழலில் நகரத்தில் இருக்கும் பள்ளிகளில் பெரும்பான்மை தனியார் பள்ளிகளே.

ஒருவர் தமது மகனையோ மகளையோ முதன் முதலில் பள்ளியில் சேர்க்க என்னென்ன செய்ய வேண்டி உள்ளது.

முதலில் மிக சிறந்த பள்ளி என்று சொல்லப்படும் பள்ளிகளில் விண்ணப்பம் வாங்க நாள் முழுக்க நிக்க வேண்டும், பின்னர் அதற்க்கு சிபாரிசு பிடித்து நன்கொடை குடுத்து இடம்பிடிக்க வவேண்டும், ஒரு சாமானியனால் அதை செய்ய கண்டிப்பாக முடியாது .நன்கொடை என்று சொல்வது எல் கே ஜி க்கு லட்சகணக்கில். நினைக்கவே பயமாய் உள்ளது.

நகரில் உள்ள அனைத்து பள்ளிகளிலும் நிலைமை இதுதான், என்ன நன்கொடை என்பது அளவில் மாறும் லட்சத்தில் தொடங்கி ஆயிரத்தில் முடிகிறது இந்த லட்சிய கல்வி.

பள்ளிகளின் மார்கெட்டை பொருத்து நன்கொடை மாறும்.
பள்ளிக்கே இவ்வளவு தொகை செலவு செய்தால் பின்னர் மேற்படிப்பன கல்லூரிக்கு எவ்வளவு என்று தெரிந்துகொள்ளுங்கள், பொறியியல் கல்லூரியில் படித்து வெளியே வர பல லட்சங்கள் செலவு ஆகும்.
இவாறெல்லாம் செலவு செய்து படித்து வருபவர் செலவுசெய்த பணத்தை எடுக்க முயற்சி செய்யாமல் இருபாரா? நன்றாக படிக்கும் மாணவருக்கே இவ்வளவு செலவு என்றால் சிறிது குறைவான மதிப்பெண் எடுத்திருந்தால் அவ்வளவுதான் அவங்க அப்பா கொள்ளை அடித்து தான் பணம் காட்ட வேண்டும்.

படித்து முடித்த பின்னர் நல்ல சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்துவிடுகிறது ஆனாலும் குடும்ப கஷ்டம் தீர மூன்று ஆண்டுகள் சம்பாதித்து கடனை அடைத்தால் அடுத்த ஆண்டில் திருமணம் செய்ய வேண்டிவரும். அதற்க்கு கையில் சல்லி காசு இருக்காது கடன் வாங்கி செய்ய வேண்டும் பின்னர் சம்பாதித்து அதை அடைக்க வேண்டும், பின்னர் குழந்தை என்று வந்தால் பள்ளியில் சேர்க்க செலவு என்று அரம்பிக்கும்பாருங்கள்.

ஏன் நமது அரசாங்க பள்ளிகள் தரம் குறைந்து செயல் இழந்து காணப்படுகின்றன? நேர்மையான அதிகாரிகள் ஆசிரியர்கள் என்று எவருமே காணப்படுவது இல்லையா? மக்கள் நம்பிக்கை வைத்து பள்ளிக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்று ஒரு முறை ஒரு அலுவலர் கூறினார்.

நம்பிக்கை வைத்து அனுப்பும் அளவிற்கு பள்ளி இருக்கிறதா? தகுந்த வசதிகளுடன் பள்ளி இருந்து மக்கள் அனுப்பவில்லை என்றால் கேள்வி கேட்கலாம் , எந்த வசதியும் இல்லாமல் எப்படி அனுப்ப?

மொத்தத்தில் நமது நாட்டின் கல்வி என்பது பணம் உள்ளவர்களுக்கு மட்டும் என்று மாற்றப்பட்டு வருகின்றது. பின்னர் எப்படி பின்தங்கி உள்ள மாணவன் முன்னேறுவான்? அவனுக்கு ஆரம்பத்திலேயே முறையான கல்வி கிடைக்க வில்லை அப்படி கிடைத்தாலும் படிக்க முடியாத வரு பணம் தடையாக உள்ளது. சும்மா கல்வியில் முன்னேறி உள்ளது என்று சொல்லிகொண்டாலும் கடந்த பத்து வருடத்தில் எத்தனை அரசாங்க பொறியியல் கல்லூரி தொண்டங்கப்பட்டது நமது மாநிலத்தில்? தனியார் கல்லூரிகள் ஏற்க்கனவே நிறைய உள்ளன அவர்களுடன் கெஞ்ச வேண்டிஉள்ளது ஒவ்வொரு வருடமும் இத்தனை இடங்களை அரசாங்கத்திற்கு கொடுங்கள் என்று.
தகுந்த கல்வி கொடுக்க கூடிய தரமான அரசாங்க கல்லூரிகளை உருவாக்கினால் தாமாக தரமான கல்வி மற்றும் குறைவான தங்குந்த கட்டணத்தில் தனியார் கல்லூரிகள் கல்வி அளிக்க வரமாட்டார்களா?
என்னை பொறுத்தவரை திருமணம் செய்யும் முன்னரே திருமணத்திற்கு பின்னர் வரும் செலவுகளை நினைத்து பயம் கொள்ளும் அளவிற்கு நிலைமை மாறிவிட்டது.

இன்னும் நாம் வானளாவிய கட்டிடங்களையும், நிலாவிற்கு ஆள் அனுப்பினாலும் ஏழை மக்கள் சாலையோரத்தில் vaala இடம் கொடுத்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம்.

நான் படித்தது அரசு பள்ளியில் ஆனாலும் அதற்கு தனிப்பாடம் சென்றுதான் படிக்க முடிந்தது . இருந்தாலும் படிக்கிற மாணவன் எங்கு இருந்தாலும் படிப்பான் என்ற கொள்கை இப்போதெல்லாம் உடைபடுகிறது.

தீர்வு:
கல்வியை அரசு மட்டுமே செயல் படுத்த வேண்டும், இதை செய்ய இப்போதைக்கு முடியாது.

அப்படி என்றால் கல்வி கொள்கைகளில் முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் அரசுக்கு மட்டுமே உண்டு.

பள்ளிகளின் தரத்தை உயர்த்தி எந்த ஒரு மாணவனும் இருக்கும் இடத்திற்கு 10 கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் உள்ள பள்ளியில் மட்டுமே படிக்க வேண்டும் என்ற விதி வேண்டும்.

கல்லூரிகளில் படிக்க மாணவர்களுக்கு தரும் உதவி தொகையினை தகுதி வாய்ந்தவர்களுக்கு அவர்களின் நிலைமையை பொருத்து மாற்றி அமைக்க வேண்டும்.

அனைவருக்கும் சமசீரான கல்வி வேண்டும்.

இதெல்லாம் நடந்தால்?? என்ன அதற்குள் உங்கள் தூக்கம் கலைந்துவிடும்

அறிவொளி இயக்கம் + பள்ளிக்கூடம்

நேத்து திடிர்னு ஒன்னு நியாபகம் வந்துச்சு ரொம்பநாள் முன்னாடி அறிவொளி இயக்கம் ஒன்னு இருந்துச்சு, படிச்சவங்க எல்லோரும் படிக்காதவங்களுக்கு படிப்பு சொல்லி குடுக்கிற திட்டம். அதுக்கு நோட் புக்லாம் அரசாங்கம் குடுக்கும். மக்களை ரொம்ப சென்றடைந்த திட்டம். இதுனால பயன் பெற்றவர் பலர், என் அம்மா உட்பட.
அப்புறம் முதியோர் கல்வி அந்த திட்டமும் ரொம்ப நல்ல மக்களை சென்றடைந்தது அனா அதுலாம் இப்ப என்ன ஆச்சு னு தெரியல. ஆரம்பிச்ச கொஞ்ச நாள்ல அத அப்படியே எல்லோரும் மறந்துடுவாங்க போல. ஆனா இப்ப அந்த திட்டம் லாம் தமிழ் நாட்டுக்கு தேவை இல்லன்னு நினைக்கிறேன் ஏன்னா இந்த தலைமுறைல எல்லோரும் ஆரம்ப கல்வி கத்துக்க ஆரம்பிச்சுடாங்க னு நினைக்கறேன். இந்த நிலைமை கிராமத்துல எப்படி இருக்கு தெரியல.
கிராம பள்ளி கூடம் பத்தி சொல்லும்போது என் அம்மா ஊருல இருக்க பள்ளி கூடத்துக்கு ஒரே ஒரு வாத்தியார் தான் வகுப்பு 1 முதல் 5 வரை அவர் மட்டுமே சொல்லி குடுக்கணும் இது வரை இருந்தவர் பற்றி எனக்கு அவ்வளவா தெரியல மற்றும் அவங்க பெருசா எதையும் செஞ்சுடல, மத்திய நேரத்துல வெப்பமரத்து நிழல்ல தூங்கறத தவிர்த்து.
ஆனா இப்ப இருகறவர் பற்றி கேள்விப்பட்டேன் பள்ளிய சுற்றி இருக்க ஊர்ல இருக்க குழந்தைகள இவரே பொய் அவங்க பெற்றோட்ட பேசி கல்வி கற்க வேண்டியத அறிவுறுத்தி பள்ளில சேர்த்து சொல்லி குடுக்கிறார். வசதி இல்லா குழந்தைகளுக்கு இவரே துணி செருப்பு உட்பட பல வாங்கி குடுத்து இதுல சில குழந்தைகள காலைல பள்ளிக்கு கூட்டி வந்து மாலைல வீட்டுக்கு கூட்டி கொண்டு பொய் விடறார். அந்த பள்ளிக்கு ஆசிரியரா வந்த யாருமே ஒரு வருடம் மேல வேலை செஞ்சது இல்லை ஆனா இவர் 2 வருடமாக இங்கு வேலை செய்யறார். நான் பார்த்த அசிரியர்ல சமூக அக்கறை கொண்ட ஒரே ஆசிரியர் இவர் தான். இவர் சேவைக்கு நான் தலை வணங்குகிறேன். அவரிடம் பேசியது இல்லை இந்த முறை ஊருக்கு பொய் வரும்பொழுது கண்டிப்பா அவரிடம் பேசி அவரை உலகுக்கு அறிமுக படுத்த போகிறேன்.
இதே பள்ளிலதான் என்ன சேர்க்க சொல்லும்போது அந்த குண்டு வாத்தியார் வலது கையாள இடது காத தொட முடியல சொல்லி சேர்த்துக்க மாட்டேன்னுடார். ஒரு வருடம் வேஸ்ட். நான் இடது கையாள வலது காத தொட்டேன் (ஒரு இடது கை பழக்கம் உள்ளவன் வேற என்ன செய்வான் ) அதுக்கு ரெண்டு கையாலையும் தொடணும்னு புது சட்டம் போட்டு துரத்திவிட்டுட்டார் . இதுதான் பள்ளிக்கும் எனக்கும் முதல் உறவு.
அப்புறம் 4 வகுப்பு படிக்கற வரை இடது கையாள எழுதி வந்த என்னை திடிர்னு வந்த அந்த டீச்சர் என்ன கவனிச்சு வலது கைல எழுதனும்னு மாத்த சொல்லி torture குடுத்தாங்க. நானும் அவங்களுக்கு டிமிக்கி குடுத்து பாத்தேன் முடியல. முட்டி முட்டியா அடி விழும் ஒரு வழியா கஷ்டப்பட்டு மாத்தினாங்க ..இன்னமும் அந்த teacher பார்த்த கோல வெறி வரும். அழகா இருந்த கை எழுத்த மாதி பழக்கத்த மாத்தி சின்ன வயசிலேயே வச்சாங்க ஆப்பு. இது என் வீட்டுக்கு தெரியும்போது நான் படிச்சது 7 ம் வகுப்பு. ஒரு வழியா 12 ம் வகுப்பு வந்து இடது கைல மறுபடியும் எழுத பழகி இப்ப ரெண்டு கிளையும் எழுதுவேன்னு பெருமைய சொல்லி கிட்டு திரியறேன். இடது கை பழக்கம் உள்ளவர் சிலர் அதுலயும் ரெண்டு கைலயும் எழுத தெரிஞ்சவர் ரொம்ப சிலர் அதுல நானும் ஒருத்தன் னு சொல்லற தூக்கி விட்டுகாலாம் (ஆனா கையெழுத்து கேவலமா இருக்கும் னு எனக்கு மட்டும் தான் தெரியும்)
ஹ்ம்ம் நம்ம காமெடி இன்னும் நிறய இருக்கு அப்புறம் எழுதறோம் இப்ப ஜூட்.